Er gebeurt iets bijzonders wanneer je met elkaar aan de waterkant staat.
De telefoon blijft in de tas. De agenda verdwijnt naar de achtergrond. Geen vergadertafel, geen functietitels, geen presentaties of verwachtingen. Alleen het water, de wind, het riet dat zachtjes beweegt en de blik die voortdurend over het oppervlak glijdt.
En ergens, tussen het aanpassen van je kunstaas en het bespreken van de volgende worp, verandert er iets.
De professionele houding maakt plaats voor ontspanning. Formaliteiten vervagen. Gesprekken worden persoonlijker, zonder dat iemand daar bewust op aanstuurt.
Een sterk werkklimaat is niet altijd een veilig leefklimaat.
Dat is iets wat ik aan de waterkant steeds opnieuw zie.
Ondernemers en leidinggevenden zijn gewend om door te gaan. Beslissingen nemen, verantwoordelijkheid dragen, resultaten behalen en vooral: professioneel blijven. Dat vraagt veel. En hoe goed de samenwerking op het werk ook is, er blijft vaak een grens tussen wat je laat zien en wat je werkelijk bezighoudt.
Aan het water hoeft die grens niet zo nadrukkelijk bewaakt te worden.
Waarom juist vissen?
Misschien zit het in de eenvoud.
Je staat naast elkaar in plaats van tegenover elkaar. Je kijkt allebei naar hetzelfde water. Je hebt een gezamenlijke missie: die roofvis verleiden, je techniek aanscherpen, de juiste tactiek vinden.
Dan ineens die aanbeet.
Een korte ruk aan de hengel. De spanning. De adrenaline. De vraag of je de vis kunt landen. En uiteindelijk dat moment waarop de vis veilig in het net ligt.
Je kijkt elkaar aan en lacht. Misschien volgt er een high five. Misschien alleen een brede glimlach.
Geen agenda. Geen vergadering. Geen discussie over wie de grootste bijdrage heeft geleverd.
Gewoon samen genieten van wat er is gelukt.
En ondertussen gebeurt er nog iets. Je hoort vogels, ziet misschien een ijsvogel voorbijflitsen en merkt dat je gedachten niet meer alle kanten op schieten. Je bent volledig bezig met wat je aan het doen bent.
Psychologen noemen dat flow: zo opgaan in een activiteit dat de tijd lijkt te verdwijnen en je zorgen tijdelijk naar de achtergrond schuiven.
Je hoeft er niet naar te streven. Soms ontstaat het vanzelf, ergens tussen twee worpen in.
En juist in die ruimte ontstaat vaak de mooiste verbinding.
Wat ik steeds vaker zie tijdens sessies aan het water is dat mensen dingen delen die ze in een andere setting niet snel zouden uitspreken. Niet omdat ik ernaar vraag, maar omdat de omgeving hen de ruimte geeft.
Dat gebeurt niet omdat er een oefening is bedacht of omdat iemand een persoonlijk gesprek heeft voorbereid.
Het gebeurt gewoon.
De omgeving geeft ruimte om iets te vertellen wat kennelijk al lange tijd met iemand meereist.
Dat moment maakt indruk op me. Niet omdat er een groot of spectaculair gesprek plaatsvindt, maar juist omdat het zo vanzelf gaat.
Geen therapeutische setting. Geen verplicht rondje waarin iedereen iets persoonlijks moet delen. Geen druk om iets te laten zien.
Alleen mensen aan het water, met aandacht voor wat zich aandient.
En misschien is dat wel precies wat we soms missen in onze professionele omgeving: de ruimte om even niet de adviseur, directeur, ondernemer of leidinggevende te zijn.
Maar gewoon mens.
Wat als we dat ook meenemen naar de werkvloer?
Wat als leiders en ondernemers hun mensen niet alleen uitnodigen in vergaderzalen, trainingsruimtes en heisessies, maar ook eens meenemen naar de waterkant?
Niet om met een strak programma aan teambuilding te doen. Niet om binnen drie uur de samenwerking meetbaar te verbeteren.
Maar om samen iets te beleven.
Om naast elkaar te staan. Om de stilte niet meteen op te vullen. Om samen ergens naar uit te kijken, een beetje spanning te voelen en successen te vieren zonder dat iemand de credits opeist.
Want aan het water vier je een vangst niet met een beoordelingsgesprek of een lijst met individuele prestaties. Je bent gewoon blij voor elkaar.
Misschien is dat wel een van de mooiste lessen die we uit een vissessie kunnen meenemen: verbinding ontstaat niet altijd doordat we méér met elkaar bespreken. Soms ontstaat ze juist doordat we samen iets doen, zonder dat het ergens toe hoeft te leiden.
En misschien nemen we daarna, als we weer achter ons bureau zitten, iets mee wat niet in een rapport past. Meer begrip. Meer vertrouwen. Of simpelweg een ander beeld van de collega die tegenover ons zit.
Niet omdat we dat hebben afgedwongen, maar omdat er ruimte was om elkaar op een andere manier te ontmoeten.
Mijn vuistregel blijft daarom: een sterk werkklimaat is niet altijd een veilig leefklimaat.
Soms moet je even uit je professionele rol stappen om elkaar werkelijk te kunnen zien.
En soms is de waterkant daarvoor een verrassend goede plek.
Mijn vraag aan jou:
Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waarbij je alles om je heen vergat?
En wat deed dat met je?
Reactie plaatsen
Reacties